زنـدگی می کننـد
می میـرنـد و می رونـد
امـا فـاجعـه ی زنـدگی تــو آن هـنگـام آغـاز می شـود
کـه آدمی می رود امــا نـمی میـرد!
مـی مـــانــد و نبـودنـش در بـودن چنـان تـه نـشیـن می شـود
کـه تـــو می میـری در حالـی کـه زنــده ای ...
خواستم برم
دیدم نشد
دیدم کسی گفت هنوز وقتش نیست
باید بمونی
پس تا روزی که هستم و نفس می کشم می نویسم
فقط روزی چراغ وبلاگم خاموش میشه که فرشته ای برای نفس کشیدن نباشه
پنجشنبه بیست و چهارم فروردین ۱۳۹۶
قاسمعلی همتی
|
برچسب:
نویسنده: پویان کاشانی